ความรอด ความเชื่อ และความรักในศาสนาคริสต์ | หลักชีวิตของคริสเตียน

ความรอด ความเชื่อ และความรักของศาสนาคริสต์: หลักสำคัญของการดำเนินชีวิตกับพระเจ้า

ศาสนาคริสต์กับความหมายของความรอด ความเชื่อ และความรัก

ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาที่ให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับพระเจ้า และสอนให้มนุษย์ดำเนินชีวิตด้วยความเชื่อ ความหวัง และความรัก

ในบรรดาหลักคำสอนต่าง ๆ มีอยู่ 3 เรื่องที่ถือเป็นหัวใจสำคัญของชีวิตคริสเตียน ได้แก่ ความรอด ความเชื่อ และความรัก

ทั้งสามสิ่งมีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง เพราะความเชื่อเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์กับพระเจ้า ความรอดเป็นของประทานจากพระเจ้า และความรักเป็นสิ่งที่สะท้อนออกมาในการดำเนินชีวิตของผู้ที่เชื่อ

---

1. ความรอดคืออะไรในศาสนาคริสต์?

คำว่า “ความรอด” ในศาสนาคริสต์ หมายถึงการที่มนุษย์ได้รับการช่วยให้พ้นจากบาปและกลับคืนสู่ความสัมพันธ์กับพระเจ้า

ตามหลักความเชื่อของคริสเตียน มนุษย์ทุกคนล้วนมีความผิดพลาดและบาป ไม่มีใครสามารถอ้างว่าตนเองสมบูรณ์แบบได้อย่างแท้จริง

ศาสนาคริสต์จึงสอนว่า ความรอดไม่ได้เกิดจากการที่มนุษย์พยายามทำความดีเพียงอย่างเดียว แต่เป็นพระคุณและของประทานจากพระเจ้า ซึ่งมนุษย์ได้รับผ่านความเชื่อในพระเยซูคริสต์

พระเยซูคริสต์ทรงเป็นศูนย์กลางของความเชื่อคริสเตียน เพราะคริสเตียนเชื่อว่าพระองค์ทรงสละพระชนม์เพื่อมนุษย์ และการสิ้นพระชนม์บนไม้กางเขนมีความหมายเกี่ยวข้องกับการไถ่บาปของมนุษย์

ดังนั้น ความรอดจึงไม่ใช่เพียงเรื่องของการมีชีวิตที่ดีขึ้นในโลกปัจจุบัน แต่ยังเกี่ยวข้องกับความหวังในการมีความสัมพันธ์กับพระเจ้าตลอดไป

---

2. ความเชื่อคืออะไร?

ความเชื่อ เป็นส่วนสำคัญอย่างมากของชีวิตคริสเตียน

ความเชื่อไม่ได้หมายถึงเพียงการยอมรับว่าพระเจ้ามีอยู่จริง แต่ยังหมายถึงการไว้วางใจพระเจ้าและมอบชีวิตไว้กับพระองค์

เมื่อคนหนึ่งมีความเชื่อ เขาอาจยังต้องพบกับปัญหา ความผิดหวัง หรือช่วงเวลาที่ไม่เข้าใจว่าทำไมสิ่งต่าง ๆ จึงเกิดขึ้น แต่ความเชื่อช่วยให้เขายังคงวางใจในพระเจ้า

ความเชื่อจึงไม่ใช่การบอกว่าชีวิตจะไม่มีปัญหา แต่เป็นการเชื่อว่า แม้ในวันที่ยากลำบาก มนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องเดินเพียงลำพัง

พระคัมภีร์ในหนังสือฮีบรู 11:1 กล่าวถึงความเชื่อในลักษณะของการวางใจในสิ่งที่หวังไว้และการมั่นใจในสิ่งที่ยังมองไม่เห็น

แนวคิดนี้ทำให้เห็นว่า ความเชื่อไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่สามารถมองเห็นหรือพิสูจน์ได้ด้วยประสาทสัมผัสเพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับความไว้วางใจและความสัมพันธ์กับพระเจ้า

---

3. ความรักคือหัวใจของคำสอนคริสเตียน

หากพูดถึงศาสนาคริสต์ อีกคำหนึ่งที่ไม่สามารถแยกออกจากคำสอนได้ก็คือ “ความรัก”

พระเยซูคริสต์ทรงสอนให้มนุษย์รักพระเจ้า และรักเพื่อนมนุษย์

ความรักในมุมมองของคริสเตียนไม่ได้หมายถึงความรู้สึกที่ดีต่อคนที่เราชอบเท่านั้น แต่ยังหมายถึงการให้อภัย การเสียสละ การช่วยเหลือ และการปรารถนาดีต่อผู้อื่น

สิ่งที่ท้าทายอย่างหนึ่งคือ พระเยซูทรงสอนให้รักแม้กระทั่งศัตรูและอธิษฐานเผื่อผู้ที่ทำร้ายเรา

นี่เป็นคำสอนที่ไม่ง่าย เพราะเมื่อมีคนทำร้ายเรา สิ่งแรกที่มนุษย์มักต้องการคือการตอบโต้

แต่หลักความรักของคริสเตียนกำลังสอนให้มนุษย์เลือกอีกทางหนึ่ง คือไม่ปล่อยให้ความเกลียดชังควบคุมหัวใจ

---

4. พระเจ้าทรงรักมนุษย์

หนึ่งในข้อความสำคัญที่ผู้คนรู้จักอย่างแพร่หลายในพระคัมภีร์คือ ยอห์น 3:16 ซึ่งกล่าวถึงความรักของพระเจ้าที่มีต่อโลก และการประทานพระบุตรเพื่อผู้ที่เชื่อจะได้รับชีวิตนิรันดร์

แนวคิดเรื่องความรักของพระเจ้าเป็นพื้นฐานสำคัญของความเชื่อคริสเตียน

คริสเตียนเชื่อว่า พระเจ้าทรงรักมนุษย์ไม่ใช่เพราะมนุษย์ทุกคนสมบูรณ์แบบ แต่พระองค์ทรงรักแม้มนุษย์จะมีความผิดพลาดและบาป

ความรักของพระเจ้าจึงถูกมองว่าเป็นความรักที่นำไปสู่การให้อภัย การเปลี่ยนแปลง และการเริ่มต้นชีวิตใหม่

---

5. ความเชื่อกับความรักต้องเดินไปด้วยกัน

ความเชื่อที่แท้จริงไม่ควรหยุดอยู่เพียงความคิดหรือคำพูด แต่ควรสะท้อนออกมาในการดำเนินชีวิต

คนหนึ่งอาจบอกว่าตนเองมีความเชื่อ แต่หากชีวิตเต็มไปด้วยความเกลียดชัง การดูถูก และการไม่ให้อภัย ก็อาจเป็นสิ่งที่ควรกลับมาพิจารณาตัวเองว่า ความเชื่อนั้นกำลังเปลี่ยนแปลงชีวิตของเขามากน้อยเพียงใด

ในพระคัมภีร์ 1 โครินธ์ 13 มีการกล่าวถึงความรักอย่างลึกซึ้ง และชี้ให้เห็นว่าความรักมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อชีวิตของผู้เชื่อ

ความรักจึงไม่ใช่เพียงสิ่งที่พูด แต่เป็นสิ่งที่ต้องแสดงออกผ่านการกระทำ

---

6. การให้อภัยตามหลักคริสเตียน

อีกเรื่องหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับความรักคือ การให้อภัย

มนุษย์ทุกคนสามารถทำผิดและสร้างบาดแผลให้แก่ผู้อื่นได้ เช่นเดียวกัน เราเองก็อาจเคยทำให้คนอื่นเจ็บปวดโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

คำสอนของพระเยซูให้ความสำคัญกับการให้อภัย

การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเราต้องบอกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำเป็นเรื่องถูกต้อง และไม่ได้หมายความว่าเราต้องยอมให้คนอื่นทำร้ายเราอย่างต่อเนื่อง

แต่การให้อภัยหมายถึงการพยายามปล่อยวางความเกลียดชังและความต้องการแก้แค้น เพื่อไม่ให้ความเจ็บปวดกลายเป็นสิ่งที่ควบคุมชีวิตของเรา

---

7. ความรอดไม่ใช่ใบอนุญาตให้ทำบาป

ความเข้าใจเรื่องความรอดที่สำคัญอีกประการหนึ่งคือ การได้รับพระคุณไม่ได้หมายความว่ามนุษย์สามารถทำผิดโดยไม่ต้องสนใจการเปลี่ยนแปลงชีวิต

เมื่อคนหนึ่งมีความเชื่อในพระเจ้า การเปลี่ยนแปลงภายในควรค่อย ๆ ปรากฏออกมา

คริสเตียนจึงถูกเรียกให้พยายามดำเนินชีวิตด้วยความซื่อสัตย์ ความเมตตา ความถ่อมใจ และความรัก

มนุษย์อาจยังมีความผิดพลาด เพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งสำคัญคือการยอมรับความผิด กลับใจ และพยายามดำเนินชีวิตในทางที่ดีขึ้น

---

8. เมื่อชีวิตพบกับความทุกข์

ความเชื่อคริสเตียนไม่ได้สัญญาว่าผู้เชื่อจะไม่พบความทุกข์

ในชีวิตจริง ทุกคนสามารถพบกับการสูญเสีย ความผิดหวัง ความล้มเหลว ปัญหาครอบครัว ปัญหาการเงิน หรือเหตุการณ์ที่เราไม่สามารถควบคุมได้

ในช่วงเวลาเหล่านั้น ความเชื่อสามารถเป็นสิ่งที่ช่วยให้มนุษย์มีความหวัง

การอธิษฐานเป็นวิธีหนึ่งที่คริสเตียนใช้ในการสื่อสารกับพระเจ้า ไม่ว่าจะเป็นการขอบคุณ การสารภาพ การขอความช่วยเหลือ หรือเพียงการนำความรู้สึกและความกังวลไปวางไว้ต่อพระองค์

บางครั้งคำตอบอาจไม่ได้มาในรูปแบบที่เราคาดหวัง แต่ความเชื่อสามารถช่วยให้คนหนึ่งยังคงเดินหน้าต่อไปได้

---

9. ความรักต่อเพื่อนมนุษย์

คำสอนของคริสต์ไม่ได้จำกัดความรักไว้เฉพาะคนในครอบครัวหรือคนที่มีความเชื่อเหมือนกัน

คริสเตียนได้รับการสอนให้รักและช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์

การแสดงความรักอาจเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ เช่น

• การช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก
• การพูดด้วยความสุภาพ
• การให้อภัย
• การแบ่งปัน
• การรับฟังคนอื่น
• การไม่ตัดสินคนอื่นอย่างรวดเร็ว
• การช่วยเหลือผู้ที่ไม่มีโอกาส

สิ่งเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็ก แต่สามารถสร้างความแตกต่างให้กับชีวิตของคนอีกคนได้

---

10. ความรอด ความเชื่อ และความรักเกี่ยวข้องกันอย่างไร?

ทั้งสามเรื่องสามารถมองเห็นความสัมพันธ์ได้อย่างง่าย ๆ

ความรอด คือความหวังในการได้รับการช่วยให้พ้นจากบาปและกลับคืนสู่ความสัมพันธ์กับพระเจ้า

ความเชื่อ คือการไว้วางใจพระเจ้าและพระเยซูคริสต์

ความรัก คือสิ่งที่สะท้อนออกมาในชีวิตของผู้ที่เชื่อ

กล่าวได้ว่า ความเชื่อเป็นราก ความรอดเป็นพระคุณ และความรักเป็นผลที่ควรปรากฏในชีวิต

เมื่อคนหนึ่งเข้าใจทั้งสามสิ่ง เขาจะเห็นว่าศาสนาคริสต์ไม่ได้สอนเพียงเรื่องการเข้าร่วมศาสนพิธี แต่ยังเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงภายในและวิธีที่มนุษย์ปฏิบัติต่อผู้อื่น

---

บทสรุป

ความรอด ความเชื่อ และความรัก เป็นแนวคิดสำคัญของศาสนาคริสต์ที่มีความเชื่อมโยงกันอย่างลึกซึ้ง

ความรอดสะท้อนถึงพระคุณและความรักของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ ความเชื่อคือการไว้วางใจพระเจ้า และความรักคือสิ่งที่ควรสะท้อนออกมาในการดำเนินชีวิต

การเป็นคริสเตียนจึงไม่ได้หมายถึงการเป็นคนที่ไม่เคยทำผิด แต่หมายถึงการเรียนรู้ที่จะเดินกับพระเจ้า ยอมรับความผิดพลาด กลับใจ ให้อภัย และพยายามรักผู้อื่นมากขึ้น

ในโลกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเกลียดชัง และความแตกต่าง คำสอนเรื่องความรักยังคงเป็นสิ่งที่สามารถนำมาพิจารณาได้ในชีวิตประจำวัน

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความเชื่อที่อยู่ในหัวใจควรสะท้อนออกมาเป็นการกระทำ และความรักที่แท้จริงควรสามารถส่งต่อไปยังผู้อื่นได้

“จงรักซึ่งกันและกัน” เป็นหนึ่งในแนวคิดสำคัญที่สะท้อนหัวใจของคำสอนพระเยซู และเป็นสิ่งที่สามารถนำไปใช้ได้กับทุกคน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดของชีวิต

Read More

 

การไถ่บาปในศาสนาคริสต์ คืออะไร? ความหมาย ความสำคัญ และเหตุผลที่เป็นหัวใจของความเชื่อคริสเตียน

การไถ่บาปในศาสนาคริสต์ คืออะไร? ความหมาย หลักคำสอน และความสำคัญของการไถ่บาป

เรียนรู้ความหมายของการไถ่บาปในศาสนาคริสต์ ตั้งแต่ที่มาของบาป ความจำเป็นของการไถ่บาป บทบาทของพระเยซูคริสต์ ความเชื่อของคริสเตียน และการประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน

การไถ่บาปคืออะไร

การไถ่บาปเป็นหลักคำสอนสำคัญที่สุดประการหนึ่งของศาสนาคริสต์ เพราะเกี่ยวข้องกับความสัมพันธ์ระหว่างพระเจ้ากับมนุษย์ คริสเตียนเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนต่างมีบาป และบาปทำให้มนุษย์แยกออกจากพระเจ้า การไถ่บาปจึงหมายถึงการที่พระเจ้าทรงเปิดทางให้มนุษย์กลับมามีความสัมพันธ์กับพระองค์อีกครั้ง ผ่านการเสียสละของพระเยซูคริสต์

คำว่า "ไถ่" มีความหมายในลักษณะของการช่วยให้พ้นจากภาระ หนี้ หรือการตกเป็นทาส ส่วนคำว่า "บาป" หมายถึงการกระทำ ความคิด หรือสภาพที่ขัดต่อพระประสงค์ของพระเจ้า ดังนั้น "การไถ่บาป" จึงหมายถึงการที่พระเจ้าทรงช่วยมนุษย์ให้หลุดพ้นจากอำนาจของบาปและผลของบาป

จุดเริ่มต้นของบาปตามพระคัมภีร์

ตามหนังสือปฐมกาล พระเจ้าทรงสร้างโลกและมนุษย์ขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ อาดัมและเอวาอาศัยอยู่ในสวนเอเดนและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพระเจ้า แต่เมื่อทั้งสองเลือกไม่เชื่อฟังพระบัญชาและรับประทานผลไม้จากต้นที่พระเจ้าห้ามไว้ บาปจึงเข้าสู่โลก

เหตุการณ์นี้ไม่ได้เป็นเพียงการละเมิดคำสั่งเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการที่มนุษย์เลือกดำเนินชีวิตโดยไม่พึ่งพาพระเจ้า ส่งผลให้เกิดความทุกข์ ความตาย ความแตกแยก และความบาปแพร่กระจายสู่มนุษยชาติ

เหตุใดมนุษย์จึงต้องได้รับการไถ่บาป

ศาสนาคริสต์สอนว่าบาปไม่ใช่เพียงการทำผิดศีลธรรม แต่เป็นสิ่งที่ทำให้มนุษย์ห่างไกลจากพระเจ้า แม้ว่ามนุษย์จะพยายามทำความดีมากเพียงใด ก็ไม่สามารถลบล้างบาปได้ด้วยกำลังของตนเอง

ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงสำแดงความรักด้วยการประทานพระเยซูคริสต์มายังโลก เพื่อเป็นผู้รับผลของบาปแทนมนุษย์ การเสียสละของพระเยซูจึงถูกมองว่าเป็นการเปิดทางแห่งความรอดสำหรับทุกคนที่เชื่อและกลับใจ

พระเยซูคริสต์กับการไถ่บาป

หัวใจของความเชื่อคริสเตียนคือพระเยซูคริสต์ ผู้ซึ่งคริสเตียนเชื่อว่าเป็นพระบุตรของพระเจ้า พระองค์ทรงดำเนินชีวิตโดยปราศจากบาป ทรงสั่งสอนเรื่องความรัก ความเมตตา และการให้อภัย

ท้ายที่สุด พระเยซูทรงถูกตรึงบนไม้กางเขนและสิ้นพระชนม์ คริสเตียนเชื่อว่าการเสียสละนี้ไม่ใช่อุบัติเหตุทางประวัติศาสตร์ แต่เป็นส่วนหนึ่งของพระประสงค์ของพระเจ้าเพื่อไถ่มนุษย์จากบาป หลังจากนั้น พระองค์ทรงคืนพระชนม์ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะเหนือบาปและความตาย

ความหมายของไม้กางเขน

สำหรับคริสเตียน ไม้กางเขนไม่ได้เป็นเพียงเครื่องมือประหารในอดีต แต่เป็นสัญลักษณ์ของความรัก การเสียสละ การให้อภัย และความหวัง

ไม้กางเขนเตือนใจผู้เชื่อว่าพระเจ้าทรงรักมนุษย์อย่างลึกซึ้ง แม้ว่ามนุษย์จะทำผิด พระองค์ยังทรงเปิดโอกาสให้กลับใจและเริ่มต้นชีวิตใหม่

การกลับใจและความเชื่อ

การไถ่บาปไม่ได้หมายความว่ามนุษย์สามารถทำผิดได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบ ตรงกันข้าม คริสเตียนเชื่อว่าผู้ที่ได้รับการไถ่บาปควรแสดงออกผ่านการกลับใจ การละทิ้งความชั่ว และการดำเนินชีวิตตามคำสอนของพระเยซู

การกลับใจหมายถึงการยอมรับความผิด เปลี่ยนทิศทางของชีวิต และมุ่งเดินตามพระประสงค์ของพระเจ้า ส่วนความเชื่อหมายถึงการวางใจในพระคุณของพระเจ้า ไม่ใช่อาศัยความดีของตนเองเพียงอย่างเดียว

ความแตกต่างของความเข้าใจในแต่ละนิกาย

แม้ว่านิกายต่าง ๆ ของศาสนาคริสต์จะมีรายละเอียดทางเทววิทยาแตกต่างกัน แต่ต่างก็เห็นพ้องว่าการไถ่บาปผ่านพระเยซูคริสต์เป็นศูนย์กลางของความเชื่อ

• คาทอลิกให้ความสำคัญกับพระคุณ ความเชื่อ ศีลศักดิ์สิทธิ์ และการดำเนินชีวิตตามความเชื่อ
• โปรเตสแตนต์เน้นว่าความรอดเป็นของประทานจากพระเจ้าโดยพระคุณผ่านความเชื่อ และไม่สามารถซื้อหรือแลกด้วยการทำความดี
• ออร์ทอดอกซ์เน้นการเปลี่ยนแปลงชีวิตของผู้เชื่อให้ใกล้ชิดพระเจ้ามากขึ้นผ่านการดำเนินชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณ

แม้รายละเอียดจะแตกต่าง แต่ทุกนิกายต่างยืนยันว่าการไถ่บาปเกิดขึ้นได้เพราะพระเยซูคริสต์

ผลของการไถ่บาปต่อชีวิตคริสเตียน

ผู้เชื่อมองว่าการไถ่บาปนำไปสู่การเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผู้ที่ได้รับการอภัยได้รับการหนุนใจให้ดำเนินชีวิตด้วยความรัก ความซื่อสัตย์ ความเมตตา การให้อภัยผู้อื่น และการรับผิดชอบต่อสังคม

หลักคำสอนเรื่องการไถ่บาปจึงไม่ใช่เพียงแนวคิดทางศาสนา แต่เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้เชื่อพัฒนาตนเองและปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความเคารพและความเมตตา

บทสรุป

การไถ่บาปเป็นหัวใจของศาสนาคริสต์ เพราะสะท้อนถึงความรัก ความยุติธรรม และพระคุณของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์ ตามความเชื่อของคริสเตียน มนุษย์ไม่สามารถช่วยตนเองให้หลุดพ้นจากบาปได้ด้วยกำลังของตนเองเพียงอย่างเดียว แต่พระเจ้าทรงเปิดทางแห่งความหวังผ่านพระเยซูคริสต์ ผู้ทรงเสียสละพระชนม์และคืนพระชนม์เพื่อให้ผู้ที่เชื่อสามารถได้รับการอภัย การคืนดีกับพระเจ้า และความหวังแห่งชีวิตใหม่ หลักคำสอนนี้จึงเป็นทั้งรากฐานทางความเชื่อและแรงบันดาลใจในการดำเนินชีวิตด้วยความรัก ความเมตตา ความซื่อสัตย์ และการให้อภัยต่อเพื่อนมนุษย์

Read More

 

ความหมายของ "บาป" ในศาสนาคริสต์

บาปคืออะไร

ในศาสนาคริสต์ "บาป" หมายถึงการกระทำ ความคิด หรือคำพูดที่ขัดต่อพระประสงค์ของพระเจ้า และทำให้มนุษย์ห่างไกลจากความสัมพันธ์อันดีงามกับพระองค์ บาปไม่ได้หมายถึงเพียงการกระทำผิดที่เห็นได้ชัดเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเจตนา ความคิด และทัศนคติที่ไม่ถูกต้องตามหลักคำสอนของพระคัมภีร์อีกด้วย

ที่มาของแนวคิดเรื่องบาป

ตามความเชื่อของคริสต์ศาสนา มนุษย์คู่แรกคืออาดัมและเอวาได้ฝ่าฝืนคำสั่งของพระเจ้าในสวนเอเดน เหตุการณ์นี้ถูกเรียกว่า "การตกในบาป" และเป็นจุดเริ่มต้นของสภาพบาปที่ส่งผลต่อมนุษยชาติทั้งหมด

ประเภทของบาป

1. บาปจากการกระทำ

คือการกระทำที่ขัดต่อหลักคำสอน เช่น การโกหก การขโมย การหลอกลวง หรือการทำร้ายผู้อื่น

2. บาปจากความคิด

คริสต์ศาสนาสอนว่าความคิดที่ไม่ดี เช่น ความเกลียดชัง ความอิจฉา หรือความโลภ ก็สามารถเป็นบาปได้เช่นกัน

3. บาปจากการละเลย

บางครั้งการไม่ทำสิ่งที่ควรทำ เช่น การไม่ช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน ทั้งที่สามารถช่วยได้ ก็ถือเป็นบาปในมุมมองของคริสต์ศาสนา

ผลของบาป

บาปส่งผลให้มนุษย์แยกห่างจากพระเจ้า และก่อให้เกิดปัญหาทางจิตใจ สังคม และจิตวิญญาณ คริสเตียนเชื่อว่าบาปเป็นสาเหตุสำคัญของความทุกข์ ความขัดแย้ง และความไม่สมบูรณ์ในโลก

การให้อภัยบาป

หัวใจสำคัญของคริสต์ศาสนาคือความเชื่อว่าพระเยซูคริสต์เสด็จมาเพื่อช่วยมนุษย์ให้ได้รับการอภัยบาป ผู้ที่กลับใจ สารภาพบาป และเชื่อในพระเยซูคริสต์ สามารถได้รับการอภัยและเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้

การหลีกเลี่ยงบาป

คริสเตียนมักปฏิบัติตามหลักคำสอนของพระคัมภีร์ อธิษฐาน ศึกษาพระวจนะของพระเจ้า และพยายามดำเนินชีวิตด้วยความรัก ความเมตตา และความซื่อสัตย์ เพื่อหลีกเลี่ยงการทำบาป

สรุป

บาปในศาสนาคริสต์หมายถึงทุกสิ่งที่ขัดต่อพระประสงค์ของพระเจ้า ไม่ว่าจะเป็นการกระทำ คำพูด หรือความคิด คริสต์ศาสนาสอนว่ามนุษย์ทุกคนมีความบกพร่องและต้องการการอภัยจากพระเจ้า ผ่านความเชื่อในพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นแก่นสำคัญของความรอดและการคืนดีกับพระเจ้า

Read More

 

ประถมเทศนา ศาสนาพุทธ คืออะไร?

ประถมเทศนา หมายถึง การแสดงพระธรรมเทศนาครั้งแรกของพระพุทธเจ้า หลังจากตรัสรู้ใต้ต้นพระศรีมหาโพธิ์ โดยทรงแสดงแก่ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใน อินเดีย

พระธรรมเทศนาครั้งแรกนี้เรียกว่า ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเผยแผ่พระพุทธศาสนา

เนื้อหาสำคัญของประถมเทศนา คือ ทางสายกลาง (มัชฌิมาปฏิปทา) ที่หลีกเลี่ยงความสุดโต่ง 2 ด้าน ได้แก่ การหมกมุ่นในความสุขทางกาม และการทรมานตนเอง พร้อมทั้งอธิบายหลัก อริยสัจ 4 ได้แก่

1. ทุกข์ – ความไม่สบายกายและใจที่เกิดขึ้นในชีวิต
2. สมุทัย – สาเหตุที่ทำให้เกิดทุกข์
3. นิโรธ – ความดับทุกข์
4. มรรค – แนวทางปฏิบัติเพื่อดับทุกข์

หลังจากฟังธรรม พระอัญญาโกณฑัญญะ ได้บรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน และกลายเป็นสาวกองค์แรกในพระพุทธศาสนา

ประถมเทศนาจึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะเป็นการประกาศหลักธรรมพื้นฐานของพระพุทธศาสนา และเป็นจุดเริ่มต้นของพระรัตนตรัยที่สมบูรณ์ ได้แก่ พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์

สรุป

ประถมเทศนา คือ การแสดงธรรมครั้งแรกของพระพุทธเจ้าหลังตรัสรู้ โดยเน้นหลักทางสายกลางและอริยสัจ 4 ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของพระพุทธศาสนา และเป็นรากฐานของการดำเนินชีวิตอย่างมีสติ ปัญญา และความสงบสุข.

คำสำคัญ: ประถมเทศนา, ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร, อริยสัจ 4, ทางสายกลาง, พระพุทธศาสนา, พระพุทธเจ้า, ปัญจวัคคีย์, พระอัญญาโกณฑัญญะ, ธรรมะ, การตรัสรู้

Read More

การสร้างอาดัมและเอวา อาดัม (Adam) และเอวา (Eve) เป็นบุคคลคู่แรกของมนุษยชาติ

 

อาดัม (Adam) และเอวา (Eve) เป็นบุคคลคู่แรกของมนุษยชาติ ตามความเชื่อในศาสนาคริสต์ และปรากฏอยู่ในหนังสือ Genesis หรือ "ปฐมกาล" ของพระคัมภีร์ไบเบิล

การสร้างอาดัมและเอวา

• พระเจ้าทรงสร้าง อาดัม จากผงคลีดิน
• พระเจ้าทรงนำอาดัมไปอยู่ใน สวนเอเดน (Garden of Eden)
• เมื่ออาดัมอยู่เพียงลำพัง พระเจ้าจึงสร้าง เอวา จากซี่โครงของอาดัมเพื่อเป็นคู่ครองและผู้ช่วยของเขา

สวนเอเดน

Garden of Eden เป็นสถานที่ที่พระเจ้าจัดเตรียมไว้ให้ทั้งสองอาศัยอยู่

พระเจ้าทรงอนุญาตให้กินผลไม้ทุกชนิด ยกเว้นผลจาก ต้นไม้แห่งความรู้ดีและชั่ว (Tree of the Knowledge of Good and Evil)

การล่อลวงของงู

• งู (ซึ่งคริสเตียนจำนวนมากตีความว่าเป็นซาตาน) หลอกเอวาให้กินผลไม้ต้องห้าม
• เอวากินผลไม้นั้น และนำไปให้อาดัมกินด้วย
• หลังจากนั้นทั้งสองตระหนักถึงความเปลือยกายและความผิดของตนเอง

ผลของการไม่เชื่อฟังพระเจ้า

พระเจ้าทรงลงโทษโดย

• ขับไล่อาดัมและเอวาออกจากสวนเอเดน
• มนุษย์ต้องทำงานหนักเพื่อดำรงชีวิต
• ความทุกข์ ความเจ็บปวด และความตายเข้ามาสู่โลกตามความเชื่อคริสเตียน

ลูกของอาดัมและเอวา

บุตรที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ

• Cain
• Abel
• Seth

เรื่องราวที่โด่งดังคือ คาอินฆ่าอาแบล ซึ่งถือเป็นการฆาตกรรมครั้งแรกในพระคัมภีร์

ความสำคัญในศาสนาคริสต์

คริสเตียนจำนวนมากเชื่อว่าเรื่องอาดัมและเอวาเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เรียกว่า บาปกำเนิด (Original Sin) ซึ่งหมายถึงสภาพบาปที่มนุษย์ได้รับสืบทอดจากการไม่เชื่อฟังพระเจ้าของอาดัมและเอวา

สรุปสั้น ๆ

• อาดัม = มนุษย์คนแรก
• เอวา = ผู้หญิงคนแรก
• ทั้งคู่ถูกสร้างโดยพระเจ้าในสวนเอเดน
• กินผลไม้ต้องห้ามตามคำล่อลวงของงู
• ถูกขับออกจากสวนเอเดน
• เป็นบรรพบุรุษของมนุษยชาติตามความเชื่อคริสต์

---------❤️ติดตามเพจ❤️-------------

Read More

ພຣະຄຳພີເກົ່າ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ The Old Testament and the New Testament

ພຣະຄຳພີເກົ່າ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ The Old Testament and the New Testament

ພາກທີ 1: ຄວາມໝາຍຂອງພຣະຄຳພີ (ພາສາລາວ)

ພຣະຄຳພີ (Bible) ແມ່ນຄຳພີສັກສິດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງຄຣິດສະຕະສາສະໜາ ເຊິ່ງເປັນການລວບລວມບັນທຶກກ່ຽວກັບການສຳພັນລະຫວ່າງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດ ຜ່ານປະຫວັດສາດອັນຍາວນານຫຼາຍພັນປີ

ພຣະຄຳພີຖືກແບ່ງອອກເປັນ 2 ພາກໃຫຍ່ ຄື:

ພຣະຄຳພີເກົ່າ (Old Testament)

ພຣະຄຳພີໃໝ່ (New Testament)

ທັງສອງພາກນີ້ມີເນື້ອຫາເຊື່ອມໂຍງກັນ ແຕ່ມີຈຸດເນັ້ນ ແລະ ບົດບາດທາງສາດສະໜາທີ່ແຕກຕ່າງກັນ

Part 1: Meaning of the Bible (English)

The Bible is the most sacred and important scripture of Christianity. It is a collection of writings that record the relationship between God and humanity across thousands of years of history.

The Bible is traditionally divided into two main sections:

The Old Testament

The New Testament

Although these two parts were written in different historical periods, they are closely connected in meaning and purpose, forming a unified message of faith, law, promise, and salvation.

ພາກທີ 2: ພຣະຄຳພີເກົ່າ (Old Testament – ພາສາລາວ)

ພຣະຄຳພີເກົ່າ ແມ່ນຄຳພີສັກສິດທີ່ຂຽນຂຶ້ນກ່ອນການບັງເກີດຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ເປັນຄຳພີທີ່ຊາວຢິວຍຶດຖືເປັນຫຼັກສຳຄັນ ແລະ ຖືກນຳມາໃຊ້ໃນຄຣິດສະຕະສາສະໜາດ້ວຍ

ເນື້ອຫາຫຼັກ

ພຣະຄຳພີເກົ່າເລົ່າເຖິງ:

ການສ້າງໂລກ ແລະ ມະນຸດ

ການຕົກຢູ່ໃນບາບ

ການເລືອກສັນຊາດອິດສະຣາເອນ

ກົດໝາຍຂອງພຣະເຈົ້າ

ຄຳພະຍາກອນເຖິງພຣະເມຊີຍາ

ການແບ່ງໝວດ

ພຣະຄຳພີເກົ່າສາມາດແບ່ງໄດ້ເປັນ:

ປື້ມປະຖົມມະການ

ປື້ມປະຫວັດສາດ

ປື້ມປັນຍາ ແລະ ກະວີ

ປື້ມພະຍາກອນ

ພຣະຄຳພີເກົ່າສອນເຖິງການເຊື່ອຟັງ, ຄວາມຊອບທຳ, ແລະ ຄວາມຍຸດຕິທຳຂອງພຣະເຈົ້າ

Part 2: The Old Testament (English)

The Old Testament was written before the birth of Jesus Christ and is considered sacred scripture by both Jews and Christians. It forms the foundation of biblical faith and theology.

Main Themes

The Old Testament describes:

The creation of the world and humanity

The fall of mankind into sin

God’s covenant with the people of Israel

Divine laws and commandments

Prophecies concerning the coming Messiah

Structure

The Old Testament is commonly divided into:

The Pentateuch (Books of Law)

Historical Books

Wisdom and Poetic Books

Prophetic Books

The Old Testament emphasizes obedience, justice, faithfulness, and the holiness of God, preparing the way for the fulfillment of God’s promises.

ພາກທີ 3: ພຣະຄຳພີໃໝ່ (New Testament – ພາສາລາວ)

ພຣະຄຳພີໃໝ່ ແມ່ນຄຳພີທີ່ບັນທຶກເລື່ອງລາວຂອງພຣະເຢຊູຄຣິດ ແລະ ການເກີດຂຶ້ນຂອງຄຣິດສະຕະຈັກ

ເປັນການສຳເລັດຂອງຄຳພະຍາກອນໃນພຣະຄຳພີເກົ່າ

ເນື້ອຫາສຳຄັນ

ຊີວິດ ແລະ ຄຳສອນຂອງພຣະເຢຊູ

ຄວາມຮັກ ແລະ ການໃຫ້ອະໄພ

ຄວາມລອດພົ້ນຜ່ານຄວາມເຊື່ອ

ການເກີດຂອງຄຣິດສະຕະຈັກ

ການແບ່ງໝວດ

ພຣະກິດຕິຄຸນ 4 ເລື່ອມ

ກິດຈະການອັຄະສາວົກ

ຈົດໝາຍຂອງອັຄະສາວົກ

ພຣະນິມິດ

Part 3: The New Testament (English)

The New Testament records the life, teachings, death, and resurrection of Jesus Christ and the establishment of the Christian Church. It fulfills the promises and prophecies found in the Old Testament.

Core Messages

The life and teachings of Jesus Christ

Love, forgiveness, and grace

Salvation through faith

The growth of the early Christian Church

Structure

The New Testament consists of:

The Four Gospels

The Acts of the Apostles

The Epistles (Letters)

The Book of Revelation

The New Testament highlights God’s love for humanity and the hope of eternal life.

ພາກທີ 4: ຄວາມເຊື່ອມໂຍງຂອງພຣະຄຳພີເກົ່າ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ (ພາສາລາວ)

ພຣະຄຳພີເກົ່າ ແມ່ນການຕຽມທາງ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ ແມ່ນການສຳເລັດ

ສັນຍາເກົ່າເປັນການສັນຍາຜ່ານກົດໝາຍ

ສັນຍາໃໝ່ເປັນການສັນຍາຜ່ານຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມເຊື່ອ

Part 4: Connection Between the Old and New Testaments (English)

The Old Testament prepares the way, while the New Testament fulfills it.

The Old Covenant is based on the law, whereas the New Covenant is based on grace, love, and faith through Jesus Christ.

ສະຫຼຸບ (Conclusion – ສອງພາສາ)

ພາສາລາວ:

ພຣະຄຳພີເກົ່າ ແລະ ພຣະຄຳພີໃໝ່ ເປັນຄຳພີທີ່ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຄວາມຮັກ, ຄວາມຍຸດຕິທຳ, ແລະ ແຜນການຂອງພຣະເຈົ້າຕໍ່ມະນຸດ ຕະຫຼອດທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ

English:

The Old and New Testaments together reveal God’s justice, love, and eternal plan for humanity across all generations.

Read More

ການປະສູດ ການອອກຜົນວດ (ອອກບວດ/ອອກຜະໜົດ) ແລະ ການຕັດສະຮູ້

1. ການປະສູດພະພຸດທະເຈົ້າ

(The Birth of the Buddha)

ພະພຸດທະເຈົ້າ ມີພະນາມເດີມວ່າ ພະສິດທັດຖະ ໂກຕະມະ ເປັນພະຣາຊະກຸມານ ໃນລາຊະວົງສາກະຍະ ປະສູດໃນວັນເພັງເດືອນ 6 ປະມານ 623 ປີກ່ອນຄຣິດການ

ສະຖານທີ່ປະສູດຄື ສວນລຸມພິນີ ລະຫວ່າງເມືອງກະປິລະພັດ ແລະ ເທວະດາຫະ (ປະເທດເນປານໃນປັດຈຸບັນ)

ພະມານດາຄື ພະນາງມາຫາມາຍາ ແລະ ພະບິດາຄື ພະເຈົ້າສຸດໂທດະນະ

ກ່ອນປະສູດ ພະນາງມາຫາມາຍາ ໄດ້ຊົງສຸບເຫັນຊ້າງເຜືອກ 6 ງາ ເຂົ້າສູ່ພຣະຄັນ ເຊິ່ງຖືວ່າເປັນນິມິດມົງຄຸນ

ເມື່ອປະສູດແລ້ວ ພະກຸມານສາມາດຢ່າງໄດ້ 7 ກ້າວ ແລະ ຕັດພຣະດຳລັດວ່າ

“ເຮົາເປັນຜູ້ເລີດໃນໂລກ”

ເຫດການນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປະສູດຂອງພະອົງ ບໍ່ແມ່ນການເກີດທຳມະດາ ແຕ່ເປັນການເກີດເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດໂລກທັງປວງ

English

The Buddha, originally named Prince Siddhartha Gautama, was born around 623 BCE on the full moon day of the sixth lunar month. His birthplace was Lumbini Garden, located between Kapilavastu and Devadaha (present-day Nepal).

His mother was Queen Mahamaya, and his father was King Suddhodana of the Sakya clan. Before giving birth, Queen Mahamaya dreamed of a white elephant with six tusks entering her womb, which was considered an auspicious sign.

According to tradition, immediately after birth, the prince took seven steps and proclaimed that he was supreme in the world. This miraculous birth symbolized his future destiny as a great spiritual teacher who would guide beings toward liberation.

2. ການອອກຜົນວດ (ອອກຜະໜົດ)

(The Great Renunciation)

ພາສາລາວ

ເມື່ອພະສິດທັດຖະມີພະຊັນສາປະມານ 29 ປີ ພະອົງໄດ້ປະສົບເຫັນ “ເທວະດາ 4 ອົງ” ຄື

ຄົນແກ່

ຄົນເຈັບ

ຄົນຕາຍ

ນັກບວດ

ເຫດການເຫຼົ່ານີ້ ທຳໃຫ້ພະອົງເຂົ້າໃຈຄວາມຈິງຂອງຊີວິດ ຄື ຄວາມແກ່ ຄວາມເຈັບ ແລະ ຄວາມຕາຍ ເປັນສິ່ງທີ່ຫຼີກບໍ່ໄດ້

ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ມະນຸດທັງຫມົດ ພະອົງຈຶ່ງຕັດສິນໃຈອອກຜະໜົດ ສະຫຼະຊັບສິນ ອຳນາດ ແລະ ຄອບຄົວ

ເຫດການນີ້ເອີ້ນວ່າ ມະຫາພິນິດກະມະ (The Great Renunciation)

English

At the age of 29, Prince Siddhartha encountered the Four Sights: an old man, a sick person, a dead body, and a wandering ascetic. These experiences deeply affected him and revealed the unavoidable nature of suffering in human life.

Motivated by compassion for all beings, he renounced his royal life, wealth, power, and family in search of a path to end suffering. This event is known as The Great Renunciation, marking the beginning of his spiritual quest.

3. ການຕັດສະຮູ້

(The Enlightenment)

ພາສາລາວ

ຫຼັງຈາກອອກຜະໜົດແລ້ວ ພະສິດທັດຖະໄດ້ບຳເພັນທຸກກະລິຍາ ເປັນເວລາ 6 ປີ ແຕ່ກໍບໍ່ບັນລຸຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງ

ພະອົງຈຶ່ງເລືອກ “ທາງສາຍກາງ” ແລະ ປະທັບນັ່ງສະມາທິ ໃຕ້ຕົ້ນ ສີຣີມະໂພ ທີ່ພຸດທະຄະຍາ

ໃນຄືນວັນເພັງເດືອນ 6 ພະອົງໄດ້ບັນລຸ ພະສັມມາສັມໂພທິຍານ ຮູ້ແຈ້ງອະລິຍະສັດ 4 ແລະ ປະຈັກສ໌ອິດສະລະພາບຈາກທຸກຂ໌

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ພະອົງໄດ້ພຣະນາມວ່າ ພະພຸດທະເຈົ້າ

English

After six years of extreme ascetic practices without success, Siddhartha realized the importance of the Middle Way, avoiding both self-indulgence and self-mortification.

Seated under the Bodhi Tree at Bodh Gaya, on the full moon night of the sixth lunar month, he attained Supreme Enlightenment (Samma Sambodhi). He realized the Four Noble Truths and freed himself from all suffering. From that moment, he became known as the Buddha, the Awakened One.

ສະຫຼຸບ / Conclusion

ຊີວິດຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ ແຕ່ການປະສູດ ການອອກຜະໜົດ ເຖິງການຕັດສະຮູ້ ເປັນແນວທາງແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ຄວາມເມດຕາ ທີ່ມະນຸດທຸກຄົນສາມາດນຳໄປປະພຶດຕາມໄດ້

Read More

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແມ່ນພຣະອົງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນຄຳສອນຄຣິດສະຕຽນ

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແມ່ນພຣະອົງທີ່ສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງໃນຄຳສອນຄຣິດສະຕຽນ ແລະ ເປັນພຣະເຈົ້າອົງໜຶ່ງໃນສາມະພາກອັນບໍລິສຸດ ຄື: ພຣະບິດາ, ພຣະບຸດ, ແລະ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ. ພຣະອົງບໍ່ແມ່ນພະລັງງານ ຫຼື ອຳນາດທົ່ວໄປ ແຕ່ເປັນພຣະບຸກຄົນຜູ້ມີພຣະປັນຍາ, ພຣະປະສົງ ແລະ ພຣະຫົວໃຈ.

ໃນພຣະຄຳພີເກົ່າ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງສຳແດງພາລະກິດໃນການຊົງສ້າງໂລກ, ການຊົງນຳພາປະຊາຊົນຂອງພຣະເຈົ້າ, ແລະ ການຊົງດົນໃຈບັນດາຜູ້ພະຍາກອນ. ພຣະຄຳພີໄດ້ກ່າວວ່າ “ພຣະວິນຍານຂອງພຣະເຈົ້າຊົງຄອບຄຸມຢູ່ເທິງນ້ຳ” ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນພຣະອຳນາດໃນການຊົງສ້າງ.

ໃນພຣະຄຳພີໃໝ່ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດໄດ້ຊົງປະຈັກສັກພະຍານເຖິງພຣະເຢຊູຄຣິດ. ພຣະເຢຊູເອງໄດ້ຊົງສັນຍາວ່າ ຈະສົ່ງພຣະວິນຍານບໍລິສຸດມາເປັນຜູ້ປອບໂຍນ, ຜູ້ສອນ ແລະ ຜູ້ນຳພາຜູ້ເຊື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃນຄວາມຈິງທັງປວງ.

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຊົງທຳງານໃນການກຳເນີດໃໝ່ຂອງມະນຸດ. ເມື່ອຄົນໜຶ່ງເຊື່ອໃນພຣະເຢຊູຄຣິດ ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຈະຊົງເຂົ້າມາສະຖິດຢູ່ໃນໃຈ ເພື່ອປ່ຽນແປງຊີວິດໃຫ້ເປັນຊີວິດໃໝ່.

ຜົນຂອງພຣະວິນຍານ ເຊັ່ນ ຄວາມຮັກ, ຄວາມຍິນດີ, ສັນຕິສຸກ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມດີ, ຄວາມສັດຊື່, ຄວາມອ່ອນສຸພາບ ແລະ ການຄວບຄຸມຕົນເອງ ແມ່ນຫຼັກຖານວ່າພຣະອົງກຳລັງຊົງທຳງານໃນຊີວິດຜູ້ເຊື່ອ.

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດຍັງຊົງມອບຂອງປະທານຝ່າຍວິນຍານໃຫ້ແກ່ຄຣິດສະຕຽນ ເພື່ອໃຊ້ໃນການຮັບໃຊ້ ແລະ ການສ້າງຄຣິດຈັກ. ຂອງປະທານເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ໄດ້ໃຫ້ເພື່ອອວດອ້າງ ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້ຮັບການຍົກຍ້ອງ.

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເຊື່ອຄວນເດີນຊີວິດໂດຍການຟັງສຽງການນຳຂອງພຣະວິນຍານ ບໍ່ແມ່ນຕາມຄວາມປາດຖະນາຂອງເນື້ອໜັງ. ຊີວິດທີ່ຖືກນຳໂດຍພຣະວິນຍານ ແມ່ນຊີວິດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວັງ, ພະລັງງານ ແລະ ຄວາມຈິງ.

Topic: The Holy Spirit

The Holy Spirit is central to Christian doctrine and is the third person of the Holy Trinity: God the Father, God the Son, and God the Holy Spirit. He is not merely a force or an impersonal power, but a divine person with intellect, will, and emotion.

In the Old Testament, the Holy Spirit is revealed as active in creation, empowering leaders, and inspiring prophets. Scripture records that the Spirit of God was hovering over the waters, demonstrating His role in bringing order and life into creation.

In the New Testament, the Holy Spirit bears witness to Jesus Christ. Jesus promised that the Holy Spirit would come as the Comforter, Teacher, and Guide, leading believers into all truth. After Christ’s ascension, the Holy Spirit was poured out upon the believers, empowering them to live holy lives and boldly proclaim the gospel.

The Holy Spirit works in the regeneration of humanity. When a person places faith in Jesus Christ, the Holy Spirit indwells the believer, bringing spiritual rebirth and transforming the heart. This indwelling presence marks the believer as belonging to God.

The fruit of the Spirit—love, joy, peace, patience, kindness, goodness, faithfulness, gentleness, and self-control—serve as evidence of the Spirit’s ongoing work in the life of the believer. These qualities reflect the character of Christ and demonstrate spiritual maturity.

The Holy Spirit also distributes spiritual gifts to believers for the purpose of ministry and the building up of the Church. These gifts are given not for personal glory, but to serve others and glorify God.

Living by the Spirit requires obedience, sensitivity, and faith. Believers are called to walk in step with the Spirit, allowing Him to guide decisions, shape character, and empower service. A Spirit-led life is marked by holiness, purpose, and hope.

ບົດສະຫຼຸບ

ພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແມ່ນພຣະເຈົ້າຜູ້ຊົງສະຖິດຢູ່ກັບຜູ້ເຊື່ອທຸກຄົນ ເພື່ອນຳພາ, ປ່ຽນແປງ ແລະ ສຳເລັດພຣະປະສົງຂອງພຣະເຈົ້າໃນໂລກນີ້ 🙏✝️

Read More

ພຣະເຈົ້າ (ພຣະເຢຊູຄຣິດ) God (Jesus Christ)

ພຣະເຈົ້າ (ພຣະເຢຊູຄຣິດ)

ພຣະເຢຊູຄຣິດ ແມ່ນພຣະບຸດຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະເປັນສູນກາງຂອງຄວາມເຊື່ອໃນສາສະໜາຄຣິດ. ຄຣິດສະຊົນເຊື່ອວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ສະເດັດມາບັງເກີດເປັນມະນຸດ ເພື່ອຊ່ວຍໄຖ່ບາບຂອງມະນຸດ ແລະນຳມະນຸດກັບຄືນສູ່ຄວາມສຳພັນອັນດີກັບພຣະເຈົ້າ.

1. ການບັງເກີດຂອງພຣະເຢຊູ

ພຣະເຢຊູບັງເກີດທີ່ເມືອງເບັດເລເຮັມ ໂດຍການບັງເກີດອັນອັດສະຈັນຈາກພຣະວິນຍານບໍລິສຸດ ແລະນາງມາຣີ ຜູ້ເປັນພຣະມານດາ. ການບັງເກີດນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນວ່າ ພຣະເຢຊູເປັນທັງພຣະເຈົ້າ ແລະ ມະນຸດໃນຄົນດຽວກັນ.

2. ຊີວິດ ແລະ ການສອນສັ່ງ

ພຣະເຢຊູຊົງດຳລົງຊີວິດຢ່າງຖ່ອມຕົນ ແລະຊົງສອນເຖິງຄວາມຮັກ, ຄວາມເມດຕາ, ການອະໄພ ແລະ ຄວາມຍຸດຕິທຳ. ຄຳສອນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຄື “ຈົ່ງຮັກເພື່ອນບ້ານເໝືອນຮັກຕົນເອງ”. ພຣະອົງຍັງໄດ້ສອນໃຫ້ມະນຸດຮັກສັດຕູ ແລະບໍ່ຕອບແທນຄວາມຊົ່ວດ້ວຍຄວາມຊົ່ວ.

3. ການອັດສະຈັນ

ຕາມພຣະຄຳພີ ພຣະເຢຊູໄດ້ກະທຳການອັດສະຈັນຫຼາຍຢ່າງ ເຊັ່ນ ຮັກສາຄົນເຈັບ, ເຮັດໃຫ້ຄົນຕາບອດເຫັນໄດ້, ແລະແມ່ນກະທັ້ງປຸກຄົນຕາຍໃຫ້ຟື້ນຄືນ. ການອັດສະຈັນເຫຼົ່ານີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນພຣະລິດເດດ ແລະຄວາມຮັກຂອງພຣະເຈົ້າ.

4. ການຖືກຕຶງກາງແຂນ

ພຣະເຢຊູຖືກຈັບ ແລະຖືກຕັດສິນໂທດປະຫານຊີວິດໂດຍການຕຶງໄວ້ເທິງກາງແຂນ. ຄຣິດສະຊົນເຊື່ອວ່າ ການສະຫຼະພຣະຊົນຊີບນີ້ເປັນການໄຖ່ບາບໃຫ້ມະນຸດທັງປວງ.

5. ການຟື້ນຄືນພຣະຊົນ

ຫຼັງຈາກສິ້ນພຣະຊົນ 3 ວັນ ພຣະເຢຊູຊົງຟື້ນຄືນພຣະຊົນ. ເຫດການນີ້ເປັນຫົວໃຈຂອງຄວາມເຊື່ອຄຣິດສະຕຽນ ເພາະສະແດງວ່າ ຄວາມຕາຍບໍ່ສາມາດເອົາຊະນະພຣະອົງໄດ້.

6. ຄວາມໝາຍຕໍ່ມະນຸດ

ພຣະເຢຊູຄຣິດເປັນສັນຍາລັກຂອງຄວາມຮັກ, ຄວາມຫວັງ ແລະ ການໃຫ້ອະໄພ. ພຣະອົງສອນໃຫ້ມະນຸດດຳລົງຊີວິດຢ່າງມີຄຸນຄ່າ ແລະເປັນຄົນດີຕໍ່ກັນ.

God (Jesus Christ)

Jesus Christ is the Son of God and the central figure of Christianity. Christians believe that Jesus is God incarnate—God who became human—to save humanity from sin and restore the broken relationship between God and mankind.

1. The Birth of Jesus

Jesus was born in Bethlehem through a miraculous birth by the power of the Holy Spirit and the Virgin Mary. This unique birth signifies that Jesus is both fully divine and fully human, a core belief in Christian theology.

2. Life and Teachings

Jesus lived a humble life and taught about love, mercy, forgiveness, and justice. His most important teaching is the commandment to “love your neighbor as yourself.” He also taught people to love their enemies and respond to hatred with kindness.

3. Miracles

According to the Bible, Jesus performed many miracles, including healing the sick, giving sight to the blind, and raising the dead. These miracles revealed God’s power and compassion and confirmed Jesus’ divine authority.

4. Crucifixion

Jesus was arrested, judged, and sentenced to death by crucifixion. Christians believe that His death on the cross was a sacrifice to atone for the sins of humanity, offering salvation to all who believe.

5. Resurrection

Three days after His death, Jesus rose from the dead. The resurrection is the foundation of Christian faith, symbolizing victory over sin and death and the promise of eternal life.

6. Meaning for Humanity

Jesus Christ represents love, hope, forgiveness, and salvation. His life and teachings inspire millions of people to live morally, love others, and seek peace with God and fellow human beings.

Read More

ພະພຸດທະເຈົ້າ (The Buddha)

ພະພຸດທະເຈົ້າ (The Buddha)

ພະພຸດທະເຈົ້າ ຫຼື ສົມເດັດພະສັມມາສັມພຸດທະເຈົ້າ ແມ່ນພຣະສາດສະດາເອກຂອງພຸດທະສາສະໜາ ເປັນຜູ້ຄົ້ນພົບຄວາມຈິງສູງສຸດຂອງຊີວິດ ແລະນຳຫຼັກທຳມະມາສັ່ງສອນໃຫ້ມະນຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸກ.

ພຣະນາມເດີມຂອງພຣະອົງຄື ເຈົ້າຊາຍສິດທັດຖະ ໂກດົມ (Siddhattha Gotama) ປະສູດຢູ່ທີ່ ລຸ່ມພິນີ ໃນອານາຈັກສະກະ ປະມານພຸດທະສັກກະລາດ 80 ປີກ່ອນຄຣິດການ.

ຊີວິດໃນໄວໜຸ່ມ

ເຈົ້າຊາຍສິດທັດຖະເກີດໃນຕະກູນກະສັດ ໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູຢ່າງຫຼູຫລາ ແລະສະດວກສະບາຍ ແຕ່ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ພົບເຫັນ ຄວາມແກ່, ຄວາມເຈັບ, ຄວາມຕາຍ ແລະ ນັກບວດ ພຣະອົງຈຶ່ງຕະຫຼອດຮູ້ວ່າຊີວິດເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມທຸກ ແລະຕັດສິນໃຈອອກບວດເພື່ອຊອກຫາທາງພົ້ນທຸກ.

ການຕັດຮູ້

ຫຼັງຈາກບຳເພັນທຸກກະລິຍາຢ່າງຫນັກໜ່ວງຢູ່ 6 ປີ ພຣະອົງໄດ້ເລືອກ ທາງສາຍກາງ ແລະນັ່ງສະຫງົບພິຈາລະນາຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໂພ ທີ່ພຸດທະຄະຍາ ຈົນໄດ້ບັນລຸ ອະນຸດຕະຣະສັມມາສັມໂພທິຍານ ແລະກາຍເປັນ ພະພຸດທະເຈົ້າ.

ຫຼັກທຳຄຳສອນ

ຫຼັກທຳທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດແມ່ນ

ອະຣິຍະສັດ 4: ທຸກ, ສະມຸທັຍ, ນິໂຣດ, ມັກ

ມັກມີອົງ 8: ທາງປະຕິບັດເພື່ອດັບທຸກ

ໄຕຣລັກສະນະ: ອະນິຈຈັງ, ທຸກຂັງ, ອະນັດຕາ

ຄຳສອນເນັ້ນໃຫ້ມະນຸດມີສະຕິ, ມີເມດຕາ, ຮູ້ຈັກປ່ອຍວາງ ແລະດຳລົງຊີວິດຢ່າງຖືກທາງ.

ປະຣິນິພານ

ພຣະພຸດທະເຈົ້າປະຣິນິພານເມື່ອພຣະຊົນມະອາຍຸ 80 ປີ ທີ່ເມືອງກຸສິນາຣາ ຄຳສອນຂອງພຣະອົງຍັງຄົງເປັນແນວທາງໃຫ້ມະນຸດຈົນເຖິງປັດຈຸບັນ.

The Buddha

The Buddha, also known as Siddhartha Gautama, is the founder of Buddhism and one of the most influential spiritual teachers in human history. He was born in Lumbini, in present-day Nepal, around the 6th century BCE. Raised as a prince in the Shakya kingdom, Siddhartha lived a life of luxury and comfort during his early years.

Early Life and Renunciation

Despite his privileged life, Siddhartha became deeply troubled after encountering the realities of old age, sickness, death, and a wandering ascetic. These experiences made him realize that worldly pleasures could not provide lasting happiness. At the age of 29, he renounced his royal life and became a monk in search of liberation from suffering.

Enlightenment

After years of extreme ascetic practices, Siddhartha realized that self-mortification was not the path to wisdom. He adopted the Middle Way, avoiding both indulgence and extreme hardship. Meditating under the Bodhi Tree in Bodh Gaya, he attained Enlightenment and became the Buddha, meaning “the Awakened One.”

Teachings

The core of the Buddha’s teachings includes:

The Four Noble Truths, which explain the nature of suffering and its cessation

The Noble Eightfold Path, a practical guide to ethical conduct, mental discipline, and wisdom

The Three Marks of Existence: impermanence, suffering, and non-self

His teachings emphasize mindfulness, compassion, wisdom, and ethical living as the way to achieve inner peace and liberation (Nirvana).

Parinirvana and Legacy

The Buddha passed away at the age of 80 in Kushinagar, entering Parinirvana. Although his physical life ended, his teachings continue to guide millions of people worldwide, offering timeless wisdom on how to live a meaningful and peaceful life.

Read More

ພຣະ­ເຈົ້າຊົງສ້າງໂລກ

ໃນ ຕົ້ນ ເດີມ ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ແຜ່ນ‌ດິນ ແລະ ສັບ‌ພະ ທຸກ ສິ່ງ ໃນ ທ້ອງຟ້າ. ໂລກ ບໍ່ ທັນ ມີ ຮູບ‌ຮ່າງ ເທື່ອ ຄວາມ‌ມືດ ຫຸ້ມ ຫໍ່ ມະຫາ‌ສະໝຸດ ອັນ ກວ້າງ ໃຫຍ່ ໄພ‌ສານ ແລະ ພຣະ‌ວິນຍານ ຂອງ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ວົນ‌ວຽນ ຢູ່ ເທິງ ນ້ຳ.3ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ເກີດ ມີ ຂຶ້ນ” ແສງ‌ສະຫວ່າງ ກໍ ມີ ຂຶ້ນ ມາ.ພຣະ‌ອົງ ຈຶ່ງ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ດ້ວຍ ຄວາມ ພໍພຣະໄທ. ດັ່ງ‌ນັ້ນ ຈຶ່ງ ຊົງ ແຍກ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ອອກ‌ຈາກ ຄວາມ‌ມືດ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ເອີ້ນ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ນັ້ນ ວ່າ, “ກາງ‌ເວັນ” ແລະ ຊົງ ເອີ້ນ ຄວາມ‌ມືດ ນັ້ນ ວ່າ, “ກາງ‌ຄືນ” ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ໜຶ່ງ. ຕໍ່‌ມາ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ມີ ວົງ ໂຄ້ງ ແຍກ ນ້ຳ ອອກ‌ຈາກ ກັນ ເປັນ ສອງ ສ່ວນ ຄື: ນ້ຳ ຢູ່ ເທິງ ວົງ ໂຄ້ງ ແລະ ນ້ຳ ຢູ່ ລຸ່ມ ວົງ ໂຄ້ງ.”ແລ້ວ ສິ່ງ ນັ້ນ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ດັ່ງ‌ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ເຮັດ ວົງ ໂຄ້ງ ແລະ ຊົງ ເອີ້ນ ວົງ ໂຄ້ງ ນັ້ນ ວ່າ, “ຟ້າ” ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ແລະ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ສອງ.ຕໍ່‌ມາ ອີກ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ນ້ຳ ທີ່‌ຢູ່ ລຸ່ມ ທ້ອງ‌ຟ້າ ໂຮມ ເຂົ້າ‌ກັນ ຢູ່ ບ່ອນ ດຽວ ເພື່ອ ໃຫ້ ມີ ວັດ‌ຖຸ ແຫ້ງ ປະ‌ກົດ ຂຶ້ນ” ແລ້ວ ສິ່ງ ນັ້ນ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ເອີ້ນ ວັດ‌ຖຸ ແຫ້ງ ນັ້ນ ວ່າ, “ແຜ່ນ‌ດິນ” ແລະ ຊົງ ເອີ້ນ ນ້ຳ ທີ່ ໂຮມ ເຂົ້າ‌ກັນ ນັ້ນ ວ່າ, “ມະຫາ‌ສະໝຸດ” ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ຊົມ ສິ່ງ ທີ່ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ຂຶ້ນ ມາ ແລ້ວ ນັ້ນ ກໍ ຊົງ ພໍພຣະໄທ.ຈຶ່ງ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ແຜ່ນ‌ດິນ ເກີດ ພືດ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ທັງ ແນວ ເປັນ ເມັດ ແລະ ແນວ ເປັນ ໝາກ” ແລ້ວ ທຸກ ສິ່ງ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ດັ່ງ‌ນັ້ນ ພືດ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ຈຶ່ງ ເກີດ ມີ ຂຶ້ນ ຕາມ ທີ່ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ສັ່ງ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ສິ່ງ ທີ່ ຊົງ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ກໍ ຊົງ ພໍພຣະໄທ.ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ແລະ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ສາມ.ຕໍ່‌ມາ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ມີ ດວງ ແຈ້ງ ໃນ ທ້ອງ‌ຟ້າ ແຍກ ກາງ‌ເວັນ ແລະ ກາງ‌ຄືນ ແລະ ໃຫ້ ກຳ‌ນົດ ເວ‌ລາ ຂອງ ມື້ ຂອງ ປີ ແລະ ຂອງ ລະດູການ.ພ້ອມ ທັງ ສົ່ງ ແສງ ລົງ‌ມາ ເທິງ ແຜ່ນ‌ດິນ ໂລກ ແລ້ວ ສິ່ງ ນັ້ນ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ດັ່ງ‌ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ສ້າງ ດວງ ແຈ້ງ ໃຫຍ່ ສອງ ດວງ ຄື ດວງ ຕາ‌ເວັນ ສຳ‌ລັບ ຄອບ‌ຄອງ ກາງ‌ເວັນ ແລະ ດວງ‌ຈັນ ສຳ‌ລັບ ຄອບ‌ຄອງ ກາງ‌ຄືນ ພຣະ‌ອົງ ຍັງ ໄດ້ ຊົງ ສ້າງ ໝູ່ ດວງ‌ດາວ ຕ່າງໆ ອີກ. ພຣະ‌ອົງ ໄດ້ ຕັ້ງ ດວງ ຕາ‌ເວັນ ດວງ‌ຈັນ ແລະ ດວງ‌ດາວ ຕ່າງໆ ທີ່‌ຢູ່ ເທິງ ຟ້າ ໃຫ້ ສົ່ງ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ລົງ ມາ‌ສູ່ ແຜ່ນດິນໂລກ.ເພື່ອ ກຳ‌ນົດ ກາງ‌ເວັນ ກາງ‌ຄືນ ແລະ ແຍກ ແສງ‌ສະຫວ່າງ ອອກ‌ຈາກ ຄວາມ‌ມືດ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ສິ່ງ ທີ່ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ກໍ ຊົງ ພໍພຣະໄທ.ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ແລະ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ສີ່.ແລ້ວ ຕໍ່‌ມາ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ສັ່ງ ວ່າ, “ໃຫ້ ສັດ ຫລາຍ ແນວ ເກີດ ຂຶ້ນ ໃນ ນ້ຳ ແລະ ໃຫ້ ມີ ນົກ ບິນ ໄປ ມາ ໃນ ທ້ອງ‌ຟ້າ ອາ­ກາດ” ແລ້ວ ກໍ ເປັນ ດັ່ງນັ້ນ.ສະ‌ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ສັດ‌ທະ ເລ ຂະ‌ໜາດ ໃຫຍ່ ແລະ ສິ່ງ ທີ່ ມີ‌ຊີວິດ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ເກີດ ຂຶ້ນ ມາ ໃນ ນ້ຳ ແລະ ຊົງ ສ້າງ ນົກ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ໃນ ທ້ອງ‌ຟ້າ ອາ­ກາດ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ສິ່ງ ທີ່ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ກໍ ຊົງ ພໍພຣະໄທ.ແລ້ວ ຊົງ ອວຍ‌ພອນ ແກ່ ສັດ ເຫລົ່າ‌ນັ້ນ ວ່າ, “ຈົ່ງ ອອກ ແມ່ ແຜ່ ລູກ ໃຫ້ ເຕັມ ມະຫາ‌ສະໝຸດ ແລະ ໃຫ້ ມີ ຝູງ ນົກ ແຜ່‌ຜາຍ ຂະ‌ຫຍາຍ ພັນ ຫລາຍ ຂຶ້ນ ເທິງ ແຜ່ນ‌ດິນ ໂລກ.”ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ແລະ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ຫ້າ.ຄັນ ຕໍ່‌ມາ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ສັ່ງ ອີກ ວ່າ, “ໃຫ້ ສັດ ຕ່າງໆ ຄື ສັດ‌ບ້ານ ສັດ‌ປ່າ ແລະ ສັດ‌ເລືອ‌ຄານ ເກີດ ມີ ຂຶ້ນ ທົ່ວ‌ໂລກ” ແລ້ວ ສິ່ງ ນັ້ນ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ດັ່ງ‌ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ສັດ‌ບ້ານ ສັດ‌ປ່າ ແລະ ສັດ‌ເລືອ‌ຄານ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ສັດ ເຫລົ່າ‌ນັ້ນ ກໍ ຊົງ ພໍພຣະໄທ.ຄັນ ແລ້ວ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ກ່າວ ວ່າ, “ບັດ‌ນີ້ ເຮົາ ຈະ ສ້າງ ມະ­ນຸດ ໃຫ້ ມີ ຮູບ‌ຮ່າງ ຄ້າຍ‌ຄື ເຮົາ ເອງ ເຂົາ ຈະ ມີ ອຳ‌ນາດ ເໜືອກ ວ່າ ປາ ນົກ ສັດ‌ປ່າ ແລະ ສັດ‌ເລືອ‌ຄານ ຕ່າງໆ.”ດັ່ງ‌ນັ້ນ ພຣະ­ເຈົ້າ ຈຶ່ງ ຊົງ ສ້າງ ມະ­ນຸດ ໃຫ້ ມີ ຮູບ‌ຮ່າງ ຄ້າຍຄື‌ກັນ ກັບ ພຣະ‌ອົງ ພຣະ‌ອົງ ໄດ້ ຊົງ ສ້າງ ຊາຍ ແລະ ຍິງ.ຄັນ ສ້າງ ແລ້ວ ກໍ ຊົງ ອວຍ‌ພອນ ໃຫ້ ແກ່ ເຂົາ ວ່າ, “ຈົ່ງ ມີ ລູກ‌ເຕົ້າ ໃຫ້ ມາກ ຫລາຍ ໃຫ້ ເຊື້ອ‌ສາຍ ຂອງ ພວກ ເຈົ້າ ມີ ຢູ່ ທົ່ວ ທຸກ ແຫ່ງ ເພື່ອ ຄຸ້ມ‌ຄອງ ໂລກ ເຮົາ ໃຫ້ ພວກ ເຈົ້າ ມີ ອຳ‌ນາດ ເໜືອກ ວ່າ ປາ ນົກ ສັດ‌ປ່າ ແລະ ສັດ‌ເລືອ‌ຄານ ທຸກ ຊະນິດ.”ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ກ່າວ ຕໍ່‌ໄປ ວ່າ, “ສຳ‌ລັບ ພວກ ເຈົ້າ ເຮົາ ໄດ້ ໃຫ້ ພືດ ແລະ ໝາກ ໄມ້ ທຸກ ຊະ‌ນິດ ເປັນ ອາຫານ.ແຕ່ ສຳ‌ລັບ ສັດ‌ປ່າ ສັດ‌ເລືອ‌ຄານ ແລະ ຝູງ ນົກ ນັ້ນ ເຮົາ ໄດ້ ໃຫ້ ຫຍ້າ ເປັນ ອາ­ຫານ” ແລ້ວ ສິ່ງ ນັ້ນ ກໍ‌ເກີດ ມີ ມາ.ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ທອດ ພຣະ‌ເນດ ສັບ‌ພະ ທຸກ ສິ່ງ ທີ່ ຊົງ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ກໍ ຊົງ ພໍ‌ພຣະໄທ ຫລາຍ ມື້ ຄືນ ຜ່ານ‌ໄປ ມື້ ເຊົ້າ ຕ່າວ ມາ 

ແມ່ນ ມື້ ທີ ຫົກ.ດັ່ງ‌ນັ້ນ ແຜ່ນດິນ‌ໂລກ ທ້ອງ‌ຟ້າ ສັບ‌ພະ ທຸກ ສິ່ງ ໃນ ໂລກ ແລະ ໃນ ທ້ອງ‌ຟ້າ ກໍ ສຳເລັດເສັດສິ້ນ.ໃນ ມື້ ທີ ເຈັດ ສັບ‌ພະ ທຸກ ສິ່ງ ກໍ ສຳ‌ເລັດ ໝົດ ແລ້ວ ໃນ ວັນ ນີ້ ພຣະ­ເຈົ້າ ຊົງ ພັກ‌ຜ່ອນ ແລະ ຢຸດ ກິດ­ຈະ­ການ ທັງປວງ.ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ອວຍ‌ພອນ ແກ່ ມື້ ທີ ເຈັດ ແລ້ວ ຕັ້ງ ເປັນ ວັນ ຂອງ ພຣະ­ເຈົ້າ ເພາະ ໃນ ວັນ ນັ້ນ ການ ນິ­ລະ­ມິດ­ສ້າງ ກໍ ສຳ‌ເລັດ ໝົດ ແລ້ວ ແລະ ພຣະ‌ອົງ ຊົງ ຢຸດ ກິດ­ຈະ­ການ ທັງປວງ.

Read More